نمی دونم از روی چه انگیزه ای پای این شیطونک نشستم و دارم

   اینجا رو آپ می کنم.در حالیکه فردا امتحان دارم و هنوز هیچ خبری

   از کاخ و کاروانسرا ومسجد و تکایا نیست.هنوز از اون شاهکار سال

    ۲۰۰۷ قبلیم عبرت نگرفتم. اصلا می دونین چیه،واسه آدمایه خیره

    سرو چشم سفیدی مثل من حتما ۶ ترمه شدن لازمه شونه تا

    حواسشونو حالشون همچین یه جا با هم بیاد سرجاش.

    نه بابا خیالتون راحت.همچین تو دهنی به این امتحانات باقی مونده

    بزنم که نفهمم از کجا خوردم!!!

     فکر کنم دیگه باید خحالت بکشم.کم کم باید دلم واسه ی دانشجو

     بودنم و  اون استادای بدبخت که با مهربونی تموم سوالای خانمان

     سوزو طرح کردن بسوزه.

     خدایا توبه.نکنه قراره فردا هم مثل ۲-۳ روز پیش بعد از امتحان...

      نه اینطوری نمیشه.به نام خدا.آرامگاه پس از مسجد....

      ضمیمه۱:هیچ چیز دردناکتر از این نیست که کل تاریخچه ی یه بنا

      یادت باشه ولی اسمش که جوابه سواله نه!

      ضمیمه۲:گند بزنن به این memory short timeمن که میخوام سر به

      تنش نباشه.

      ضمیمه۳:ولی خودمونیم ها دکترای کاردانی گرفتن هم کلاس داره.

     اینودارم برای اون می نویسم،شما نخونین.

    یا خدا کمکم کن!

    نمی دونم چی بنویسم،از کجا شروع کنم.اونهم با اینهمه مردمک و مخیله ای که دارن

    می پان منو!

    نه که ندونم چی بنویسم،فقط....

      یه مدته مداد زندگیم بد جوری کند شده.کج و معوج،بالاو پایین،بد خط و خوش خط .خلاصه  

      هر جوری عشقش میکشه می نویسه و منو وجودمو .کارامو .افکارم واسش مهم نیست.از

      هفت دنیا آزاد. البته حقم داره.اگه منم بودم که به جای یه ورق سفید و روح دار و لطیف!یه

      ورق سمباده با آخرین درجه ی  خشانت بذارن زیر دستم بهتر از این نمی شم.

     حالا....  دنبال یه تراش می گشتم که سرشو بدم تیز کنه ،رسیدم به اینجا!!!

     البته،اینو بگم که من هنوز تراش خودمو پیدا نکردم،هنوز باید بگردم.ولی الحمدا...فقط یه

     نشونه هایی ازش از پشت سر به چشم خورده.

     الحمدا....

     نمی دونم ،شاید نباید دنبال تراش بگردم،شاید مدادمو باید عوض کنم،شاید لازمه که صفحه

     زندگیم  ورقی بخوره،بشه از یه جنسه دیگه،از یه درخته دیگه،شایدم باید همت کنم ،مدادو

      از اون حالت خود  مختاری عزلش کنم.

     نمی دونم.

     ضمیمه۱:کاش مدادم یه پاکن سرش می داشت که هر وقت دوست داشتم پاک می کردم

     دوست نداشتنامو.

     ضمیمه۲:آخه من خودم خوب میدونم اگه بگردم تو هر گوشه ی دلم میتونم یه مداد

     پیدا کنم که هر  کدومش یه رنگ باشه.من خودم خوب می دونم که تو هر گوشه ی

     دلم یه دفتر ناتموم جا گذاشتم که میتونم برگردم . ازش ورق بکنم و دوباره شروع کنم ...

     فقط باید خوب به یاد بیارم.همین.

    از هر گوشه ی دلم،

     از دریچه های دلتنگی،

    آن تارهای وحشی.

    از پروازها ی بی اوج،

     برگشتهای بی رفت.

     از صندوقچه ی خاطرات،

      عقربه های به دار آویخته ی زمان .

    از افکار خیسم ،

    خیال رفته ها.

    می نویسم:برای،

    آن آوازهای شروع 

    دوباره آغاز شدن

    دوباره به شوق رسیدن.

     :برای،

     آنانی که زیستن را به مرز جنون رساندند،

    آنانی که قهرمان دیوانگی بودند...

    آنانی که دوست داشتنشان رنجی عجیب بود .

    و برای خودم،

    که یادم باشد روزی را و روزگاری را....

    من،

    می خوانم برای تو،

    از هر ،

     گوشه ی دلم

    از هر گوشه ی دلم.

          وخدایی نیست.وخدایی هست.و خدا بی گاه است.

    سایه هایی از دور.مثل تنهایی آب.مثل آواز خدا

    پیداست.

     جنگل ابعاد بیشمار خورش را نمی شناسد.

      هنوز برگ سوار حرف اول باد است.

     و هنوز برگها روی احساسم می لغزند.

          و من مخاطب تنهای بادهای جهانم.

    زیر پای من ارقام شن لگد می شوند.

     من به آغاز زمین نزدیکم....

          روزی خواهم آمد.

    پیامی خواهم آورد.در رگها نور خواهم ریخت.

     دوره گردی خواهم شد.کوچه ها را خواهم گشت.

     جار خواهم زد:...

                                                                     سهراب

          سلام...